75 JAAR BEVRIJDING; SPEUREN NA DUISTERE JAREN – DE P.O.D

Dit jaar herdenken we 75 jaar bevrijding. Misschien lijkt het voor velen niet zo, maar de Tweede Wereld Oorlog is intussen een mensenleven geleden. De meeste getuigen die het allemaal bewust meemaakten zijn er niet meer. Maar gelukkig hebben veel verhalen en getuigenissen wel overleeft, en geven zij ons de mogelijkheid om even terug te gaan naar de sfeer van toen. Het spreekt voor zich dat ook wij in de komende maanden stil zullen staan bij deze gedenkwaardige datum. Na twee artikelen over de razzia’s van 1944, brengen we iedere laatste woensdag van de maand een hoofdstuk uit het boek “Speuren na duistere jaren” geschreven door Bert Bakkenes. Dit boek gaat over de geschiedenis van de Politieke Opsporingsdienst (POD), met de focus op Midden Nederland. We spreken dan over de periode na de bevrijding, die je ook wel de oorlog na de oorlog zou kunnen noemen. Er is veel gebeurd in die 5 jaar bezetting en in de periode kort na de oorlog. Zo veel dat we er zelfs nu, een mensenleven later, nog niet over uitgepraat zijn.

Redactie Volkskracht Vooruit! januari 2020

Speuren na duistere jaren - De geschiedenis van de Politieke Opsporingsdienst (P.O.D) De ogen en oren van het voormalig verzet

Door: Bert Bakkenes

Inleiding; waarom dit boek?

Er zijn weinig hoofdstukken in de geschiedenis waar zo veel over is geschreven als over de Tweede Wereld Oorlog. Dit geeft de impact aan die deze oorlog op het leven van veel mensen heeft gehad. Een impact die nog steeds doorwerkt tot de dag van vandaag. Daarbij komt ook nog dat er zo veel kanten aan de Tweede Wereld Oorlog zijn, dat het verhaal in feite nooit af is. Veel kanten van de oorlog zijn belicht in ontelbare publicaties en er wordt wel eens beweerd dat er nauwelijks meer nieuwe feiten te vinden zijn. Toch komen er steeds weer nieuwe dingen naar voren die interessant blijken te zijn voor zowel de zogenaamde insiders als ook voor het algemeen publiek.

Voor u ligt dus weer een boek dat de Tweede Wereld Oorlog als achtergrond heeft. Maar deze publicatie gaat niet over de oorlog zelf, maar over een deeltje van de nasleep. Het is een poging om de geschiedenis te beschrijven van de Politieke Opsporingsdienst (P.O.D), voornamelijk in Oost Utrecht. De P.O.D was bedoeld om meteen na de bevrijding oorlogsmisdadigers en andere verraderlijke elementen op te sporen en voor het gerecht te brengen. De dienst heeft maar iets meer dan een jaar bestaan want met het einde van het Militair Gezag werden de taken van de P.O.D overgedragen aan de Politieke Recherche Afdeling (P.R.A.) Toch heeft de P.O.D onder de moeilijkste omstandigheden enorm veel werk verzet om de misdaden van de bezetter en zijn handlangers in kaart te brengen en de weg vrij te maken voor het juridisch proces.

Over de geschiedenis van de P.O.D is weinig geschreven, en ondanks veel interesse in alle facetten van de Tweede Wereld Oorlog, heb ook ik over de geschiedenis van de P.O.D heen gekeken. In het verleden had ik wel contacten met de oud verzetstrijders Gerrit Kleinveld en Roel Wolthuis, die beiden een hoofdrol speelden in de Raad van Verzet in Amersfoort en omstreken. Beiden werden na de oorlog rechercheur bij de P.O.D en onderzochten voornamelijk de gruwelen die in Kamp Amersfoort waren gepleegd. Het belang van hun rol in de P.O.D en het belang van de organisatie zelf werden mij pas duidelijk toen ik na het overlijden van Roel Wolthuis een deel van zijn privé archief in handen kreeg.

De oude documenten, door een familielid op CD vastgelegd, bleken een schat aan feiten te bevatten over de situatie net na de oorlog en de activiteiten van de P.O.D in Utrecht Oost, en bevatte genoeg stof voor een beknopte geschiedenis. Het hoofdonderwerp is de P.O.D in Utrecht Oost, maar er wordt ook naar de algemene geschiedenis van de organisatie gekeken, en hier en daar wordt er een afdeling elders in het land belicht. Verder bevat het boek ook veel informatie over zowel Roel Wolthuis als Gerrit Kleinveld, ware oorlogshelden, die na 1945 lang niet het respect en de eer hebben gekregen die ze verdienden.

De nu volgende hoofdstukken zijn geen volledige geschiedenis van de P.O.D en pretendeert dat ook niet te zijn. Het gaat er om de werkwijze van de P.O.D en de mensen die er werkten zo veel mogelijk te belichten, en er voor de zorgen dat de kennis over de organisatie niet verloren gaat. De P.O.D Utrecht Oost was een bijzondere afdeling, vooral ook omdat Kamp Amersfoort, een van de ergste concentratiekampen in Nederland, tot het onderzoeksterrein van de afdeling behoorde. Dat maakte het werk anders dan in de meeste P.O.D afdelingen. Dat de werkwijze succes heeft gehad bewijst het feit dat veel van de oorlogsmisdadigers van Kamp Amersfoort niet alleen zijn opgespoord, maar ook succesvol berecht.

Dat was alleen mogelijk omdat de rechercheurs van de P.O.D dag en nacht in touw waren om de benodigde bewijzen te verzamelen en zo de Nederlandse autoriteiten praktisch te dwingen om de verantwoordelijken aan te pakken. Dat dit lang geen vanzelfsprekendheid was in andere delen van het land valt ook uit dit boek op te maken. Het werk was zwaar en moeilijk en werd nog moeilijker door wantrouwen en de vele barrières die werden opgeworpen.

Deze geschiedenis is bedoeld als een eerbetoon aan alle verzetstrijders die na de bevrijding hun werk in de P.O.D hebben voorgezet, en vooral een klein persoonlijk monument voor Roel Wolthuis en Gerrit Kleinveld, die er voor hebben gezorgd dat veel van de ergste misdadigers hun gerechte straf hebben gekregen. Mogen wij van hun inzet en vastberadenheid leren.

Bert Bakkenes

Hoofdstuk 1, Het Militair Gezag en het ontstaan van de P.O.D

Sinds de capitulatie op 15 mei 1940, en de vlucht van de Nederlandse regering naar Londen, hadden de Nederlandse autoriteiten maar een obsessie. Er moest ten koste van alles voor gezorgd worden dat het oude Nederland van voor de oorlog werd hersteld zo gauw de Duitse bezetter verdwenen zou zijn. Men was enorm bang dat er na een Duitse aftocht een machtsvacuüm zou ontstaan, waar vooral links denkend Nederland gebruik van zou kunnen maken. Immers veel communisten en linkse socialisten namen aan het verzet deel, niet alleen om de Duitsers te verdrijven, maar ook om te vechten voor een ander Nederland. Een Nederland waar niet opnieuw figuren als Colijn de dienst zouden uitmaken. De autoriteiten in Londen wisten dat maar al te goed en hebben er constant werk van gemaakt om dit te voorkomen. Daarom ook werd al in 1940 de Orde Dienst (OD) opgericht. Het ging hierbij om een illegale organisatie die vooral bestond uit voormalige militairen en werd geleid door officieren van het voormalige Nederlandse leger. De Orde Dienst had vanaf haar oprichting als doel om de orde en de rust te handhaven als de Duitse bezetter vertrokken zou zijn. Het was aan het begin dan ook geen verzetsorganisatie opgezet om tegen de Duitsers te vechten. In tegendeel; tijdens het eerste OD proces, dat in Amersfoort werd gehouden, voerden de OD leden ter verdediging aan dat de OD er op was gericht om roerige elementen in de Nederlandse samenleving aan te pakken, niet om de Duitse bezetter te bestrijden. Het valt na te lezen in het boek “Op de schoolbanken van het P.D.A” dat is geschreven door C. P. Gunning, de rector van het Amsterdams Lyceum, die een aantal maanden in het P.D.A. (Kamp Amersfoort) verbleef en het proces van dichtbij meemaakte. Op pagina 143 geeft hij een overzicht van de verdediging die door de OD leden werd gevoerd en waarbij naar voren kwam dat de organisatie zich niet richtte tegen de Duitse Wehrmacht. Natuurlijk werd dit door het Duitse gerechtshof niet geloofd, en 72 leden van de OD werden gefusilleerd. Later ging de OD wel steeds meer verzet plegen en zich toeleggen op sabotagedaden. Maar de reden achter de oprichting was duidelijk, en is ook nooit veranderd.

Vanaf 1943 maakte de Nederlandse regering in Londen steeds meer werk van het streven om na een Duitse nederlaag de touwtjes in Nederland weer zo snel mogelijk in handen te krijgen. Er werd een juridisch kader ontwikkeld dat de overname van de macht moest regelen. Dit werd 11 september 1943 vastgelegd in een voorlopig officieel besluit. Het definitieve besluit dateert van 19 juni 1944. Men maakte zich in Londen grote zorgen over de toegenomen aanhang van de CPN en De Waarheid, en was ook niet blij met de oprichting van de Raad van Verzet (RVV). De RVV was immers opgezet door mensen die de OD veel te passief vonden, en de linkse krachten en anderen binnen het verzet wilden bundelen. Een van de oprichters was Gerrit Kleinveld, de Woudenbergse verzetsman, die we nog veel vaker zullen tegen komen. Ook de RVV zat Londen dus niet lekker, en om de boel echt onder controle te krijgen werden in september 1944 de Nederlandse Binnenlandse Strijdkrachten (N.B.S of B.S.) opgericht. Het was de bedoeling dat alle verzetsorganisaties in de N.B.S. zouden opgaan. De RVV trad uiteindelijk toe, maar met veel tegenzin. Een aantal groepen koos er voor om buiten de B.S te blijven, inclusief de radiodienst van de RVV. Vaak was dit een terechte keuze omdat de banden met de B.S in sommige gevallen levensgevaarlijk konden zijn. De B.S hanteerde een bureaucratisch systeem waarbij veel op papier werd gezet. Dat kon dus maar al te snel in handen van de Sicherheitsdienst vallen. Maar er dreigde nog grotere gevaren, waar veel illegale werkers geen enkele kijk op hadden. Een voorbeeld is de Velser Affaire, die draait om de bewering dat leden van het zogenaamde oranjeverzet met de Duitsers samenspanden om vooral communistische verzetstrijders in Duitse handen te laten vallen. Het fijne van deze zaak is nog steeds niet boven tafel en zelfs op dit moment wordt er nog door verschillende kringen onderzoek gedaan.

Toen Duitsland capituleerde in mei 1945 was de B.S de organisatie die op straat kwam, soms nog met Duitsers vocht en een begin maakte met het oppakken van NSB’ers, Nederlandse SS’ers, Landwachters en andere collaborateurs. De mannen waren te herkennen aan de blauwe overalls en de rood-wit-blauwe armbanden. Zij waren al snel overal in het straatbeeld te vinden. Maar dit was maar een overgang want de ware macht kwam in handen van het Militair Gezag, dat geleid werd van uit Brussel en later uit Breda. Dit Militair Gezag werkte nauw samen met de bevrijders en had precies de taak waar in 1940 de Orde Dienst voor was opgericht. Er moest gezorgd worden voor rust en orde, en eventuele pogingen van linkse strijders om in te spelen op de nieuwe situatie moesten voorkomen worden. Dat er in die richting eigenlijk geen echte plannen waren maakte niet uit. De oude garde moest zo snel mogelijk in ere worden hersteld, en het dagelijks leven moest naar de normaliteit terugkeren. Dit alles zorgde er wel voor dat er een gespannen situatie ontstond tussen de OD en het Militair Gezag. Beiden eigende zich dezelfde taken toe en de OD wenste niet ondergeschikt te zijn aan het MG. Maar dat gebeurde toch. De OD mocht alleen een overgangsrol spelen met de MG als wettelijke vertegenwoordiger van de Nederlandse overheid. Technisch gezien vestigde het Militair Gezag een militaire dictatuur die alles bestuurde en besliste. Er was dan ook een staat van beleg afgekondigd, die eigenlijk maar kort zou duren, maar het werd bijna een jaar. Veel mensen zullen dit niet zo hebben gevoeld, maar het was wel een feit. De uitvoerende macht van het Militair Gezag was de B.S, in samenwerking met enige betrouwbare politieagenten, en al deze zaken werden uitgevoerd in overleg en met goedkeuring van de bevrijdende legers. In Amersfoort waren dit de Canadezen en er was dan ook constant overleg met de Canadese commandant. Het Militair Gezag had vanaf het begin een slechte naam. Dit had vooral te maken met de bekendmakingen die men publiceerde.

Hierin werd een toon aangeslagen die veel deed denken aan die van de Duitse bezetter. Na 5 jaar bevelen en orders ontvangen van de bezettende macht, was de gemiddelde Nederlander niet blij met een nieuwe organisatie die zich van dezelfde taal leek te bedienen als de Duitsers, en die zich ook nog eens overal mee bemoeide. Er werden dan ook constant wegen gezocht, ook door de burgerbestuurders, om het Militair Gezag te omzeilen. Ondanks het feit dat het bij het Militair Gezag om een militaire organisatie ging had men ook veel burgers in dienst. Deze burgers kregen wel militaire rangen en moesten bevelen uitvoeren. De leidende figuren van het Militair Gezag hadden tijdens de bezetting in Engeland gezeten, en kende de stemming en de situatie dus alleen van horen zeggen. Ook dit maakte dat het Militair Gezag niet met open armen werd ontvangen. De bevolking wilde eindelijk vrij zijn, en zat niet te wachten op een instelling die deze vrijheid weer wilde inperken. Er werd ook de draak gestoken met de organisatie. De afkorting MG werd vertaald naar “Malle Gevallen”, de titel van een boek en een film uit de jaren 30. Ook “Mis Geboorte”, was een populaire benaming.

Het landelijk Militair Gezag telde 14 secties. De bevoegdheden van deze secties kwamen overeen met de ministeries zoals ze voor mei 1940 hadden bestaan en die ook in ballingschap in Londen gehandhaafd waren gebleven. Onder deze secties bevond zich een netwerk van provinciale en districtsgebonden militaire commissariaten. Vanaf september 1944 was de chef staf van het landelijk Militair Gezag Generaal Majoor Johan Hendrik Kruls.

Het hele Militair Gezag viel onder zijn verantwoordelijkheid en hij bleef het hoofd tot de opheffing van de organisatie. Overigens was hij niet de kandidaat die Koningin Wilhelmina had voorgesteld. Zij wilde dat haar schoonzoon Prins Bernhard de positie kreeg. De ministerraad in Londen volgde haar advies niet op en stelde Kruls aan. Zijn dominantie maakte dat het Militair Gezag in de volksmond ook wel Circus Kruls werd genoemd. Amersfoort lag in District Utrecht Oost van het Militair Gezag. Een reserve majoor, A. M. J. Weyer was Militair Commissaris in dit district. Hij had zijn kantoor aan de Arnhemseweg 2. Binnen het Militair Gezag waren naast de al genoemde militairen ook mensen uit de illegaliteit actief.

Ontstaan P.O.D

Naast het handhaven van rust en orde was er nog een ander probleem waar de Nederlandse autoriteiten tegen het einde van de oorlog mee worstelden. Wat moest er gebeuren met de landverraders en collaborateurs die in de hele samenleving overal aanwezig waren? De hele oorlog was er gesproken over wat er met deze lieden gedaan zou worden als hun Duitse beschermers vertrokken zouden zijn. Maar al te vaak werd er in deze discussies over een zogenaamde “bijltjesdag” gesproken. Dit was de benaming voor zelfjustitie door de burgers die jarenlang aan de grillen van NSB’ers, Landwachters, SS’ers en SD’ers uitgeleverd waren geweest. De autoriteiten wilden deze wraakexpedities ten koste van alles voorkomen. Daarom was het belangrijk dat vanaf het begin duidelijk was dat deze lieden hun gerechte straf niet zouden ontlopen. Dat was het principe, maar de uitvoering van dit plan was minder makkelijk. Wie moest immers deze landverraders oppakken en verhoren? In eerste instantie was het de bedoeling dat dit een taak van de Nederlandse politie zou worden. Het bleek al snel tijdens de discussies hierover dat dit niet mogelijk was. De Nederlandse politie was door het gedrag van een groot deel van haar agenten totaal in diskrediet geraakt. Veel agenten hadden zonder aarzelen de bevelen van de Duitsers opgevolgd. Een deel van de manschappen was op de Duitse Nazi politieopleiding in Schalkhaar geweest. Vele anderen hadden jacht gemaakt op verzetstrijders, onderduikers en mensen die uit de kampen waren ontsnapt. En wat nog het schrijnends was; bijna de gehele politiemacht, vooral in de grote steden, had deelgenomen aan het van huis halen en op transport stellen van de Joden. Er waren uitzonderingen, maar over het algemeen waren de Nederlandse politieagenten even fanatiek in het jagen op ondergedoken Joden als hun Duitse collega’s. In de ogen van de meeste Nederlanders was de Nederlandse politie dan ook geen haar beter dan de bezetter.

Het zou dus onmogelijk zijn om dit gedegenereerde politieapparaat te gebruiken om landverraders en andere collaborateurs te laten oppakken. In de ogen van de bevolking zou dit totaal ongeloofwaardig overkomen en dat zou de kans op zelfjustitie verder in de hand werken. Daarom werd er besloten tot de oprichting van de Politieke Opsporingsdienst (P.O.D). De oprichting vond plaats op 1 februari 1945. Deze dienst zou vallen onder het Militair Gezag en ook nauw samenwerken met de bevrijdende legers. De P.O.D had tot taak het oppakken en verhoren van alle verraderlijk elementen en het aanleggen van dossiers van hun misdaden. Deze dossiers zouden uiteindelijk worden overgedragen aan de Bijzondere Rechtspleging die de verdachten zou berechten. Verder moest de P.O.D zaken die tijdens de bezetting waren gebeurd onderzoeken en waar mogelijk de verdachten arresteren. De vijver waarin men bij de P.O.D viste was enorm groot.

De P.O.D rechercheurs en ander personeel waren op zoek naar oorlogsmisdadigers, zowel Nederlanders als Duitsers. Verder werd er natuurlijk gekeken naar leidende figuren van de NSB en andere Nazi organisaties. Hieronder vielen ook Landwachters en figuren die lid waren geweest van de Nederlandse SS. Maar ook lieden die Volk en Vaderland lazen of kochten stonden op de nominatie. Kortom, iedereen die ook maar iets met de Duitsers of de NSB te maken had gehad moest worden opgepakt. Daar kwam ook nog de groep bij van figuren die op een of ander manier voor de bezetter hadden gewerkt. Dit kon vrijwillig of gedwongen zijn. Ook de vrouwen en sommige kinderen van NSB’ers werden gearresteerd. Vrouwen die zich met Duitsers hadden ingelaten werden meestal op straat kaalgeknipt. Soms werd dit als voldoende straf gezien en werden de vrouwen vrijgelaten, in andere gevallen werden de vrouwen als nog opgesloten.

Dit kaalknippen was eigenlijk niet toegestaan, maar het werd oogluikend toegelaten omdat het als een manier werd gezien waarop de bevolking stoom kon afblazen. Uiteindelijk werden er in het hele land meer dan 130.000 mensen opgepakt en opgesloten. Dit gebeurt allemaal vrij kort na de bevrijding. Meteen al in de eerste dagen gingen arrestatieploegen van de Binnenlandse Strijdkrachten (BS), geassisteerd door betrouwbare politieagenten, op pad om de verdachten op te pakken.

Sommigen werden van huis gehaald, waar ze al met hun koffertje zaten te wachten, anderen probeerden aan hun lot te ontkomen en werden onderweg opgepakt. Omdat de leden van de BS meestal lokale verzetsmensen waren geweest kenden ze de verdachten vaak, en dat maakten het oppakken makkelijker. Toch zijn een aantal zeer verraderlijke types aan hun arrestatie ontkomen. Dit had vooral te maken met de chaos van de eerste dagen. In het algemeen waren de verzetsorganisaties niet berekend op de taken die ze nu moesten uitvoeren. De prioriteiten waren steeds geweest om de bezetter te bestrijden, de bevrijders te assisteren en waar mogelijk mensen te helpen onderduiken of ontsnappen. Nu moesten deze groepen zich plotseling met een soort politiediensten gaan bezighouden. Daar zaten toch wel een aantal haken en ogen aan. Het oppakken van NSB’ers en anderen ging op zich nog wel en het opsluiten en bewaken ook. Maar verhoren afnemen en de administratie op poten zetten stelde menig BS/P.O.D lid voor grote problemen. Dat verklaart het amateurisme van de eerste tijd. Daar kwam nog bij dat het aan van alles ontbrak. Er was geen kantoorruimte, geen schrijfmachines en vaak zelfs geen papier. De P.O.D moest langzaam ingespeeld raken. Dat koste tijd. Door het publiek werd dit niet altijd begrepen en er was dan ook veel kritiek op de gang van zaken. Kritiek die lang niet altijd terecht was.

Een ander probleem was het grote aantal arrestanten. Voor zoveel mensen was eigenlijk helemaal geen plaats. De bestaande politiebureaus waren al heel snel overspoeld, dus moesten er andere ruimtes gezocht worden om de verdachten op te sluiten. In het hele land werden 131 kampen ingericht voor de politieke delinquenten. Er werd gebruik gemaakt van fabrieken, garages, kantoorgebouwen, kazernes en voormalige concentratiekampen. Daar werden de landverraders bewaakt door de BS. Omdat er veel oude rekeningen open waren liep dit nog al eens uit de hand. Al snel kwamen er berichten over mishandelingen en andere misstanden in de kampen. Ook werden de verdachten soms beroofd. De bevolking had hier geen enkel probleem mee. De overheersende mening was dat de NSB’ers en andere Duits vriendelijke figuren met veel te zachte handschoenen werden aangepakt. Toch hebben de autoriteiten geprobeerd om aan de misstanden zo snel mogelijk een einde te maken. Na verloop van tijd werden de lichtere gevallen vrijgelaten, zodat er meer ruimte ontstond.

Dit was ook mogelijk omdat de P.O.D steeds professioneler ging werken en dus de mogelijkheid kreeg om het kaf van het koren te scheiden. Overigens trad de P.O.D niet alleen op tegen de bovengenoemde groepen. Ook zwarthandelaars behoorden tot de doelgroepen. Het ontbrak nog aan van alles en het distributiesysteem bleef van kracht. De zwarte handel bloeide dan ook net als tijdens de bezetting. De personen die zich hiermee verrijkten konden dus ook op de aandacht van de P.O.D rekenen. Ook zij verdwenen achter het prikkeldraad van de vele kampen.

Voor al deze zaken was natuurlijk een deugdelijke administratie nodig. Er moesten verhoren worden afgenomen, proces verbalen worden opgesteld en bewijsmateriaal moest veilig worden gesteld. Het was immers de bedoeling dat de verdachten, die zich hadden misdragen tijdens de bezetting, voor de rechter zouden verschijnen en hun wel verdiende straf zouden krijgen. Maar daarvoor moesten de dossiers wel op orde worden gebracht. Er moesten geen gaten in te schieten zijn. Er werden dus zowel verdachten als ook getuigen gehoord. Dit gebeurde door de rechercheurs van de P.O.D. Hoe dit precies in zijn werk ging zullen we in latere hoofdstukken zien. Om dit alles goed te kunnen doen was informatie nodig. Natuurlijk hadden de voormalige verzetsstrijders in de P.O.D zelf veel informatie uit eigen kennis. Maar dit was lang niet voldoende. Om aan meer informatie te komen van de bevolking ging de P.O.D spreekuren houden waar mensen met informatie en klachten heen konden gaan. Alles was welkom om goede dossiers aan de speciale rechtbanken en tribunalen te kunnen aanbieden. Maar ook op dit terrein liepen de rechercheurs vaak tegen problemen op. Sommige mensen gaven informatie over buren of collega’s uit wraakgevoelens, als gevolg van persoonlijk afrekeningen. Ook broodnijd was zo nu en dan in het spel. De P.O.D moest steeds beoordelen of de aangeboden informatie wel betrouwbaar was. Dat ging in de loop van de tijd steeds beter. De rechercheurs kregen een neus voor correcte en onveilige informatie. In de meeste plaatsen bleven de spreekuren maandenlang doorgaan, omdat er nog steeds nieuwe informatie en nieuwe klachten naar voren kwamen. Dat kwam ondermeer omdat mensen die in Duitsland in kampen hadden gezeten druppelsgewijs naar Nederland terug kwamen. Zij hadden vaak informatie over bijvoorbeeld hun arrestatie en de betrokken personen die voor de P.O.D van onschatbare waarde was.

Naast de opdrachten van het Militair Gezag en de klachten van het publiek kon de P.O.D ook op eigen initiatief onderzoeken uitvoeren of proberen om zaken uit de bezettingstijd helder te krijgen. Hoe de dienst daar mee omging was overal verschillend. Er waren in het land in totaal 80 verschillende P.O.D afdelingen en vaak hing het succes van de dienst af van wie er met de onderzoeken bezig was. In sommige plaatsen werkte het systeem heel goed en werden de meeste gevallen opgelost en de grootste raddraaiers uit de bezettingstijd veroordeeld en opgesloten. Maar in andere plaatsen waren P.O.D leden vooral bezig om hun eigen afrekeningen uit te voeren en lieten ze de rest slepen. Er was veel sprake van willekeur. Dit leidde weer tot nieuwe klachten van het publiek en maakte dat men naar het hele proces met een zekere onvrede keek. Toch hebben veel P.O.D rechercheurs onder zeer moeilijk omstandigheden heel veel goed werk verzet. Dat is jammer genoeg vaak vergeten in de latere jaren.

Naast de Bijzondere Rechtspleging en de tribunalen werden er ook nog een aantal Zuiverings Commissies opgezet die de zuivering in de beroepsgroepen en bij de overheid moesten uitvoeren. P.O.D leden hadden vaak zitting in deze commissies en waren ook belast met het aandragen van bewijzen tegen vermeende overtreders. Ook dit was een moeilijke zaak omdat er ook hier nog al eens een loopje met de waarheid werd genomen. Op hoe deze zuivering is verlopen komen we later nog terug. We kunnen al wel vaststellen dat over het algemeen de P.O.D bij de bevolking meer geliefd was dan het Militair Gezag. De P.O.D stond dichterbij het publiek, ondermeer omdat er veel voormalige illegaal werkers onderdeel van uitmaakten. De waardering voor hun daden tijdens de bezetting werd nu overgedragen op de P.O.D. Maar net als met alles was ook dit plaats gebonden. Om te kijken hoe een plaatselijk P.O.D afdeling te werk ging, zullen we ons licht nu laten schijnen op het district Utrecht Oost, waar Amersfoort deel van uitmaakte.

Volgende keer: Hoofdstuk 2, De P.O.D, Utrecht Oost

Links:

Internet: www.volkskracht.blogspot.com

Twitter: Volkskracht Vooruit! @VolkskrachtV

Telegram: t.me/volkskrachtvooruit (abonneren na installeren Telegram App)

VK:  https://vk.com/id484133031

Artikel uitgebracht door: VOLKSKRACHT VOORUIT! @ 2020

DE GLOBALISTEN EN DE AFRIKA KWESTIE

Het is deze maand al weer een jaar geleden dat een aantal landen het migratie pact in Marokko ondertekende. Een pact dat de grote bevolkingsuitwisseling een legaal tintje moet geven. Gelukkig weigerde ook een groep landen om hun handtekening onder het pact te zetten. Dit kwam vooral door de publiciteit die activisten in heel Europa aan het pact gaven. De globalisten hoopten de ondertekening in stilte te kunnen doorvoeren. Dat hebben we kunnen verhinderen. De effecten van het pact zien we nu iedere dag. Steeds meer migranten, en steeds meer repressie tegen iedereen die zich tegen deze migratiepolitiek keert.

Ook komt het ook steeds vaker voor dat migranten uit Afrika gewoon worden ingevlogen, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Dit gebeurd meestal in de nacht, omdat de organisatoren bang zijn dat de beelden van vliegtuigen vol Afrikanen, meest mannen, tot een opstand zullen leiden onder de Europese volkeren. Men weigert ook halsstarrig om te zeggen om hoeveel vluchten het precies gaat. We kunnen dus gerust spreken van een “nacht und nebel” operatie. De VN is er overigens wel heel erg trots op dat dit soort vluchten nu plaatsvindt, en pleit voor nog veel meer “nieuwe burgers”. Blijkbaar ging de instroom eerder niet snel genoeg. Verder wordt er over dit alles gezwegen. Maar dat betekent niet dat er niets gebeurd. In tegendeel, als wijst er op dat de globalisten nog veel grotere plannen hebben om het huidige Europa naar de afgrond te dringen.

Kort geleden heeft de EU een plan aangenomen dat de instroom vanuit Afrika moet bevorderen, en gelijktijdig Europa moet “afrikaniseren’. Dit plan is in het geheim en alle stilte aangenomen. Net als men met het migratie pact van plan was. Men is immers doodsbang voor publiciteit. De waarheid is in Europa sowieso een schaars artikel geworden. Tijd dus om eens naar dit onzalige plan te kijken als waarschuwing voor de toekomst, en om het ware gezicht van de elite opnieuw in het schrille daglicht te slepen. Het is het enige middel dat we tegen dit verbond van leugenaars kunnen gebruiken.

Het Afrika plan is al in september 2019 door het Europees Parlement aangenomen, en het regelt de rechten die Afrikaanse migranten in de toekomst in Europa zullen hebben. De globalisten vinden de stroom migranten uit het Midden Oosten niet voldoende, en hebben daarom besloten om een nieuwe stroom uit Afrika op gang te brengen. Alle Europese regeringen stemden hiermee in en begaan daarmee verraad aan de eigen bevolking. Verraad omdat de achterliggende gedachte is om de nationale staten, en dus ook de volkeren, af te schaffen. Dit om op termijn een mixbevolking te laten ontstaan, die passief en weerloos is. Het Afrika plan is een nieuwe bouwsteen in dit project.

Wat is men van plan? Op dit moment leven in West Europa 450 miljoen mensen. Het plan is om tussen nu en 2050 zeker 200 miljoen Afrikanen naar Europa te halen. We weten dat de bevolking van Afrika iedere 10 dagen met 1 miljoen toeneemt, en er wordt gezegd dat 800 miljoen Afrikanen bereid zijn om naar Europa te trekken. Hoe Europa er na zo’n instroom uit zal zien, is met geen pen te beschrijven. Wie alvast een klein voorproefje wil, moet maar eens in de grote Europese steden gaan kijken, waar de Multi-Culti waanzin nu al realiteit is. Natuurlijk zijn er maatregelen nodig om deze geplande invasie te regelen en te stroomlijnen, en dat is precies het doel van het Afrika plan. Een plan waar we dus eigenlijk niets over mogen weten.

Het plan bevat de volgende punten: ten eerste bevestigt het document de bevolkingsuitwisseling en de plaats die het migratie pact in de plannen inneemt. Op dit moment wonen er al 15 miljoen Afrikanen in Europa, en zij zullen nu, samen met de nog komende migranten, verreikende rechten krijgen. Onder het plan moeten de Afrikaanse migranten veel meer vertegenwoordigd zijn in de media, dus televisie, radio en allerlei culturele uitingen, dan nu het geval is. Dit zal door een quotaregeling worden afgedwongen, waarbij de realiteit niet in de weg mag staan. Dus weer een vorm van “positieve discriminatie”. Dit woord wordt niet gebruikt, maar een andere uitleg is er niet. Verder zal overal in Europa ieder jaar een maand gewijd worden aan de geschiedenis van zwart Afrika. Dit is een tactiek die ook in Amerika wordt gebruikt, en die er ondermeer op is gericht om de bestaande volkeren een schuldcomplex aan te praten. Op deze manier wil men de volkeren dwingen om de grote instroom van migranten zwijgend te accepteren.

Daar komt nog bij dat onder het plan het niet meer mogelijk zal zijn voor de politie om er op te wijzen dat een dader een Afrikaanse achtergrond heeft. Dit wordt gezien als “racial profiling” en is niet meer geoorloofd. Agenten zullen cursussen moeten bijwonen om van hun zogenaamde afrofobie af te komen. Dit alles zal een soort nieuwe industrie gaan vormen, waar bepaalde figuren dik aan zullen verdienen. We zagen dit al eerder bij de asielindustrie, inclusief de mensensmokkel. Iedereen die kritiek heeft op de instroom, de verandering van de maatschappij hierdoor, of op het gedrag van de migranten, kan in de toekomst vervolgd worden. Dit is opnieuw een ingreep in de vrijheid van meningsuiting, en een volgende stap richting de meningsdictatuur.

Verder zegt het plan dat er ook op de arbeidsmarkt quotamaatregelen getroffen moeten worden om de Afrikanen in Europa aan werk te helpen. Het spreekt vanzelf dat dit ten nadele van de huidige bevolking zal uitvallen, zeker aan de onderkant van de arbeidsmarkt. Als dit plan door gaat zal verdringing, samen met gedwongen ontslag om goedkopere arbeidskrachten in te kunnen huren, een toenemend probleem gaan vormen. Als je hier tegen protesteert kun je als racist vervolgd worden, ook al sta je in je recht.

In een ander deel van het plan wordt een stevig stuk geschiedenisvervalsing ingebouwd. Men beweerd namelijk dat de Afrikaanse volkeren een grote bijdrage hebben geleverd over een lange periode, aan de opbouw van de Europese maatschappij. Dit is totale onzin, en ook nergens met bewijzen onderbouwt. Dit alles maakt duidelijk waarom het plan zo angstvallig uit de media is gehouden. Men wil geen discussie, en geen kritiek Het plan wordt wel besproken in de alternatieve media, maar de meerderheid van de Europese bevolking heeft nog geen idee wat er allemaal op komst is. Laten we allemaal samen proberen om dit te veranderen. Verspreid dit artikel, of andere informatie over het Afrika plan, in zo veel mogelijk kanalen. Publiciteit is het enige werkende wapen tegen deze waanzin. Wat de globalisten willen is duidelijk. Laten we daar samen een stokje voor steken. De macht hiervoor hebben we, want we zijn nog steeds de meerderheid. Als we die macht gebruiken, kunnen we dit plan en de andere waanzin blokkeren. Maar dan moeten we nu handelen. Morgen is eigenlijk al te laat.

Links:

Internet: www.volkskracht.blogspot.com

Twitter: Volkskracht Vooruit! @VolkskrachtV

Telegram: t.me/volkskrachtvooruit (abonneren na installeren Telegram App)

VK:  https://vk.com/id484133031

Artikel uitgebracht door: VOLKSKRACHT VOORUIT! @ 2019

DE AMERIKAANSE MASSAMOORD OP DUITSE KRIJGSGEVANGENEN

We weten allemaal dat na het einde van een oorlog of conflict de overwinnaar de geschiedenis schrijft. Dit geeft deze zelfde overwinnaar natuurlijk de kans om de eigen misdaden, fouten of misrekeningen uit de geschiedenis van het conflict te wissen. Wat er ook is gebeurd, de verliezer is de schuldige. Deze theorie is natuurlijk ook van toepassing op de Tweede Wereld Oorlog. Het gaat ons er nu niet om wie in dat conflict gelijk had of niet. Ook willen we nu even geen pleidooi houden voor meer onderzoek naar de ware oorzaken van, en de gebeurtenissen tijdens deze oorlog. We willen nu kijken naar een geschiedenis die meteen na het einde van de oorlog in 1945 is gebeurd. In “vredestijd” dus. We willen vandaag kijken naar de geschiedenis van de Rheinwiesenlager. Nog nooit van gehoord? Dat is ook niet verwonderlijk, want zelfs in Duitsland kennen maar weinigen deze geschiedenis. Er over spreken of schrijven is niet verboden. Toch doet bijna niemand het. Laten we maar eens kijken waarom dat zo is.

Voordat we naar de Rheinwiesenlager zelf kijken, moeten we eerst een blik werpen op de geschiedenis van de krijgsgevangenen aan het einde van de oorlog. Toen in het voorjaar van 1945 het Derde Rijk op instorten stond, werd er op veel plaatsen verbitterd doorgevochten. Dat heeft later veel mensen verbaasd. Wisten de Duitse soldaten dan niet dat de oorlog verloren was, en een nederlaag onvermijdelijk? Waarom dan toch bloed blijven vergieten als de beslissing al lang is gevallen? Het doorvechten had verschillende redenen. Ten eerste deed het regime er alles aan om de strijd voort te kunnen zetten. Er was veel gruwelpropaganda tegen de binnengevallen legers, en het werd ook als een misdaad gezien als iemand overwoog om te capituleren. Zij die dat wel deden konden met de dood worden bestraft. Maar er was onder de Duitse soldaten ook enorme angst voor wat er zou gebeuren als je in handen van de tegenstander viel.

Zo geloofde men jarenlang dat het Rode Leger geen krijgsgevangenen maakte. Onder de soldaten werd steeds opnieuw verteld dat “Ivan” iedere gevangene meteen doodschoot. Dit bleek niet zo te zijn, maar de gedachte aan jarenlange krijgsgevangenschap in onherbergzame gebieden van de Sovjet Unie heeft menig soldaat er toe gebracht om toch maar liever door te vechten. Alles beter dan in gevangenschap raken. Overigens hebben veel soldaten de strijd ook voortgezet om burgers uit de bedreigde gebieden te laten ontsnappen. Ook dat heeft veel levens gekost, maar was natuurlijk wel te begrijpen. De Duitse eenheden vochten nu immers op eigen bodem, en de eigen familie kon betrokken zijn. Door dit alles duurde de oorlog veel langer dan men eigenlijk had kunnen verwachten. Hoeveel levens dit alles heeft gekost is niet of nauwelijks te berekenen. Maar het zijn er honderdduizenden geweest.

Toch kwam in april 1945 voor iedere Duitse soldaat het moment dat men de capitulatie onder ogen moest zien. En toen gebeurde er iets opmerkelijks. Veel soldaten die in het Oosten of in Midden Duitsland tegen het Rode Leger vochten wisten dat aan opgeven niet meer te ontkomen was. Toch wilden ze niet in handen van de Russen vallen. Ze wisten immers maar al te goed wat er uit Duitse naam in de Sovjet Unie allemaal was gedaan. Wraakneming was dus te verwachten. Om aan dit lot te ontkomen trokken veel eenheden naar het westen. Ze wilden zich wel overgeven, maar dan aan de Amerikanen of de Engelsen. Ze waren er van overtuigd dat ze dan beter behandeld zouden worden, en sommige gingen er zelfs van uit dat ze naar huis zouden mogen vertrekken nadat ze hun wapens hadden ingeleverd. Dit alles was gebaseerd op ervaringen eerder in de oorlog. Duitse soldaten, zeelui of vliegeniers die in handen van de Engelsen vielen werden goed behandeld. Ze zaten in redelijke kampen, kregen goed eten en medische verzorging. In april 1945 wilde menig Duits soldaat daar voor tekenen. Een poosje bijkomen in gevangenschap, en dan naar huis.

Dus trok men naar het westen, tenminste als dat mogelijk was. Eenmaal aangekomen legde ze de wapens neer, en wachtte op de dingen die komen zouden. Al snel merkten ze dat ze een misrekening hadden gemaakt. Meestal kwamen zij in handen van de Amerikanen, en die hadden een plan met de voormalige vijanden. Het was een plan dat in Amerika op het hoogste niveau was uitgewerkt. Om delen van het Duitse volk in de toekomst voor Amerikaanse doeleinden te kunnen gebruiken, moest eerst een ander deel van dat zelfde volk worden uitgeroeid. Er waren geen plannen voor een industriële vernietiging, zoals tijden de Holocaust. Maar de plannen die er wel waren zouden zeker zo dodelijk zijn, alleen minder zichtbaar. De eerste groep die hiermee werd geconfronteerd waren de Duitse krijgsgevangenen. De Amerikanen, bijgestaan door de Britten en de Fransen, begonnen er mee door de Duitse soldaten niet als krijgsgevangenen te registeren. In plaats hiervan werden zij gezien als ontwapende strijders. Dit hield in dat de soldaten niet onder de Conventie van Geneve vielen, wat de overwinnaars een vrijbrief gaf om met de mannen toe doen wat ze maar wilden.

Daar gingen ze dan ook meteen mee aan de slag. De gecapituleerde soldaten werden opgesloten in de zogenaamde Rheinwiesenlager, dit waren 19 kampen langs de oevers van de Rijn. Eigenlijk kun je niet eens van kampen spreken. Het ging gewoon om weidevelden waar prikkeldraad om heen was getrokken. Er waren geen barakken, tenten of andere faciliteiten. De gevangenen moesten gewoon op drassige velden zitten of liggen. Opstaan was meestal verboden. Toiletfaciliteiten waren afwezig, en wat nog erger was; er was geen eten. Dagenlang werd er niets verstrekt, ondanks het feit dat de Amerikanen over enorme voorraden beschikten. Ook was er praktisch geen medische zorg. Niet alleen mannen, ook vrouwelijke gevangenen moesten onder hetzelfde regime leven. Omdat de gewonden niet verzorgd werden begon het geplande sterven al snel. Om toch nog wat beschutting te vinden groeven de mannen zich in. Van dekens of jassen werden kleine tentjes gebouwd. Maar de honger en de elementen maakten dat velen ziek werden. Ook zij werden niet behandeld. Pogingen van mensen in de buurt om de mannen te helpen, of wat eten te geven werden door Amerikaanse soldaten geblokkeerd.

Het sterven moest doorgaan, was de opdracht. Wilde eventuele hulpgevers niet luisteren, werd er met scherp geschoten. De Amerikanen schoten overigens ook op de gevangenen. Af en toe werd er ook een zogenaamde bulldozeractie gehouden. Dan werden Amerikaanse legerbulldozers de velden opgereden om de tentjes en afgeschermde holen plat te walsen. De krijgsgevangen die zich in deze primitieve bouwsels bevonden werden gewoon platgereden en daarna naar de nabij gelegen massagraven verplaatst. Iedere dag verdwenen er honderden lijken in deze massagraven. Er werd niet geteld en ook niets geregistreerd. De kampen bleven tot juli/augustus 1945 bestaan, en de schatting van het aantal slachtoffers is een omstreden punt, waar we nog op terug komen.

Overigens waren de soldaten niet de enige die uitgehongerd werden. Ook de Duitse burgerbevolking kreeg praktisch niets te eten, en aan brandstof viel al helemaal niet te denken. De steden waren kapot als gevolg van de vele bombardementen, en de mensen leefden in de puinhopen. Ook over hen spraken de Amerikanen een doodsoordeel uit. Vooral in de eerste winters na het einde van de oorlog steeg de nood schrikbarend. Mensen vroren dood of kwamen om van de honger. Men noemde dit de “witte dood”. Pas toen de Amerikanen na een paar jaar dachten dat de Duitsers zich zonder tegenstand zouden onderwerpen kwam er hulp. Nu nog spreekt men over het zogenaamde Marshallplan, Amerikaanse hulpgoederen die uiteindelijk beschikbaar kwamen. Maar over wat er in de jaren daarvoor allemaal is gebeurd word gezwegen. Hoeveel mensen slachtoffer geworden zijn van de “witte dood” weet niemand. Ook dit werd niet geregistreerd omdat de Amerikanen niet als massamoordenaars de geschiedenis in wilden gaan.

Maar terug naar de Rheinwiesenlager. Het bestaan van deze kampen werd ook deels verzwegen, zelfs nu nog. Overlevenden brachten af en toe boeken uit over hun belevenissen. Deze boeken waren een soort aanklacht, maar de autoriteiten van de intussen door de Amerikanen opgerichte BRD, zorgden er voor dat deze getuigenissen nooit een groot publiek kregen. Zij beweren ook dat er maar enkele duizenden krijgsgevangen in de kampen omkwamen. Het echte cijfer ligt tussen de 800.000 en 1.000.000. Onnodige slachtoffers van een conflict dat allang afgelopen was.

In de jaren na de oorlog kwamen er steeds verhalen naar buiten over de Duitsers die in Russische krijgsgevangenschap waren geraakt. Deze verhalen vulden velen boeken en artikelen in de pers. Over de Amerikaanse kampen langs de Rijn, en de vele slachtoffers werd gezwegen. Sommige lezers zullen zich afvragen waarom de Duitse bevolking deze zaken zo maar heeft geaccepteerd. Waarom wordt deze geschiedenis zelfs nu nog deels doodgezwegen? Het antwoord is simpel; Duitsland staat onder volledige Amerikaanse invloed, ook nu nog. De bevolking is een enorm schuldcomplex aangepraat, en een ieder die dit schuldcomplex probeert te doorbreken riskeert een bezoek aan de rechtbank of zelfs de gevangenis. Dus komen de Amerikanen tot nu toe weg met een massamoord, die we gerust genocide mogen noemen. Wel is het zo dat tijden veranderen, en dat de ruimte voor onafhankelijk onderzoek steeds iets verder wordt opgerekt. Maar de waarheid zal pas echt aan het licht komen als de door Amerika gecontroleerde BRD niet meer bestaat. Pas als de laatste Amerikaanse militair Duits grondgebied heeft verlaten zal er gerechtigheid komen. Dan zal het ware gezicht van het zogenaamde “land of the free” voor de hele wereld zichtbaar zijn. Laten we hopen dat deze dag snel zal aanbreken, zodat het recht eindelijk kan zegevieren. Immers, beter laat dan nooit.

Willem Walraven

DE DAG DAT MERKEL NAAR CHEMNITZ KWAM

Gastcolumn van een correspondent

Op vrijdag 16 november kwam Angela Merkel eindelijk naar Chemnitz, waar ze op gepaste wijze door de bevolking werd ontvangen. Het is intussen 3 maanden geleden dat Daniel Hillig in het vroegere Karl Marx Stadt door migranten werd vermoord. Nu pas durfde de Duitse regeringsleider haar gezicht in de stad te laten zien. “Veel te laat”, zei zelfs de burgemeester, die over het algemeen slaafs de bevelen uit Berlijn uitvoert. Merkel kwam echter niet om haar medeleven te tonen aan de familie van Daniel. Ook weigerde ze om haar excuses aan te bieden voor de leugens die ze over Chemnitz heeft verteld, om na de moord de stad en haar bewoners zwart te maken. Je vraagt je dan af wat ze dan wel kwam doen. Het antwoord is weer net zo halfslachtig als haar hele bezoek. Merkel kwam om aan een discussie over de toekomst deel te nemen, met uitgelote burgers, die door een plaatselijke krant was georganiseerd.

Voordat we naar de discussie zelf kijken, en het antwoord van de burgers op straat, kunnen we eerst verslag doen van een bijzondere gebeurtenis, die aan Merkel’s leugens over Chemnitz voor altijd een einde maakte. Zoals bekend heeft zij, en ook haar woordvoerder, gebruik gemaakt van een video filmpje van ongeveer 19 seconden, om te kunnen beweren dat er in Chemnitz na de moord op Daniel jacht op migranten is gemaakt. Terwijl velen in autoriteit hebben bevestigd dat deze jachtpartijen nooit zijn gebeurd, bleef Merkel er aan vasthouden. De hele zaak kostte de chef van de inlichtingendienst zelfs zijn baan, omdat hij de mensenjacht een verzinsel noemde. Nu is een vrije journalist er in geslaagd om de makers van de korte film te achterhalen.

DE VIDEO

Zij, een man en een vrouw, liepen achter in de demonstratie op de zondag na de moord op Daniel. Twee migranten die bij een bushalte stonden, begonnen te schelden en te schreeuwen. Al snel kwamen ze dichter bij, en bedreigden de mensen die om de filmers heen stonden. Iemand kreeg bier over zich heen, en toen is de vrouw begonnen met filmen. Een van de demonstranten is op de film te zien terwijl hij op de dreigende en scheldende migranten afloopt. Die gingen er snel van door, ondermeer omdat ze werden gefilmd. Dat was alles. De aanvallers werden op afstand gezet, er was geen mensenjacht of zelfs een echt handgemeen. De demo ging gewoon verder, zonder incidenten. De vrouw heeft het filmpje in een gesloten groep gezet, maar de antifa heeft het op onbekende wijze in handen gekregen, en op het net gepubliceerd. Samen met de leugen dat het een bewijs was dat er een mensenjacht was gehouden. Zo als gebruikelijk speelde de antifa het systeem in de kaart. De antifa leugen werd door Merkel en Co overgenomen, en wereldwijd verspreid. De filmmakers hebben nu gezegd dat ze bereid zijn de ware toedracht onder ede te bevestigen. Daarmee is het leugenkaartenhuis in elkaar gestort. Precies op de dag dat Merkel in Chemnitz arriveerde.

Over de discussie tussen Merkel en de uitgenodigde burgers is niet veel te vertellen. Er zaten wel degelijk ook kritische burgers in de zaal, en die maakten van de gelegenheid gebruik om haar stevig de waarheid te zeggen. Ze werd zelfs gevraagd wanneer ze eindelijk zal aftreden. Antwoorden kwamen er nauwelijks. Merkel brabbelde wat over gewonden mensen, zei dat ze het allemaal begreep maar er niets mee gaat doen, en beloofde verder alleen maar dat de spoorwegverbinding tussen Chemnitz en het westen verbetert zou worden. Meer kwam er niet, en dat was natuurlijk te verwachten. Gevoelloze figuren als Merkel voelen zich nooit verantwoordelijk voor hun eigen daden, ook al heeft het levens gekost. Haar hele optreden was nietszeggend, en dus onbelangrijk.

DE STRAAT

De burgers van Chemnitz hadden Merkel een hete ontvangst beloofd, en dat hebben ze waar gemaakt. De protesten begonnen met een wel heel bijzondere satire demo. Een groep activisten uit het nabij gelegen Halle liet de Merkel Jugend door Chemnitz marcheren. Een persiflage op de Hitler Jugend en de Freie Deutsche Jugend uit de DDR. Met vlaggen en borden gaven ze aan Merkel te ondersteunen, of zelfs heilig te verklaren. Dat kwam ook in de toespraken tot uitdrukking, en een plaatselijk krant raakte hier zo van in de war, dat men werkelijk dacht dat het om een pro-Merkel betoging ging. Ze hadden natuurlijk beter moeten weten, maar welke journalist luistert er tegenwoordig nog echt. Merkel werd zo uitbundig geprezen, dat ze eigenlijk gelijktijdig stevig de grond in werd gestampt. De hele optocht getuigde van een creativiteit die we maar zelden in de politiek zien. Onder het roepen van de leus: “Geil Merkel” trok de stoet door Chemnitz, met de vlaggen, maar zonder de meegebrachte T-shirts, omdat de politie dacht dat de shirts een belediging aan het adres van Merkel waren. De demo was er niet minder luidruchtig door, en het eindpunt werd gehaald zonder incidenten. Er was nog wel een leuk ogenblik toen de Merkel Jugend langs een antifa demo liep. De antifanten konden de betoging eerst niet echt plaatsen, en hielden zelfs op met blazen op hun kinderlijke fluitjes. Pas toen ze werden opgeroepen om zich aan te sluiten hadden ze het door, en begon het fluiten weer opnieuw.

PRO-CHEMNITZ

Een veel grotere demonstratie werd georganiseerd door de burgerbeweging Pro-Chemnitz. Rond de 4000 mensen waren op de demo afgekomen, en ze maakt heel veel lawaai net aan de overkant van het gebouw, waar Merkel met de discussie bezig was. De luidde roepen, dat Merkel weg moet, waren binnen heel goed hoorbaar. Ze werd uitgemaakt voor volksverrader, en steeds opnieuw werd benadrukt dat zij het bloed aan haar handen heeft van het toenemend aantal slachtoffers van migrantengeweld. Een spreker zei dat hij ondertussen zo veel verachting voor Merkel heeft dat hij het niet eens meer de moeite waard vindt om haar uit te jouwen. “Zelfs dat is te veel eer”, zei hij. De demo was vreedzaam en goed georganiseerd. Toen de donkere auto van Merkel wegreed kreeg ze de opmerkingen “oplazeren”, “volksverrader” en “uitzetten”, naar het hoofd geslingerd. Merkel vertrok zo als ze was gekomen, ver van het gewone volk, in een helikopter. Maar de leuzen van de demonstranten zullen nog lang in haar oren hebben nageklonken. Als het aan de mensen van Chemnitz ligt was dit ook meteen het laatste bezoek. Bij een volgende gelegenheid hoopt men Merkel voor de rechtbank te zien.

Intussen gaan de activiteiten van Pro-Chemnitz gewoon door. De volgende demonstratie is op 30 november. Tot slot nog even dit. De plek waar Daniel Hillig is vermoord is nog steeds een herdenkingsplaats. De gemeente wil er eigenlijk van af, maar durft het niet aan om in te grijpen. Iedere dag komen er mensen om de kaarsen aan te steken en nieuwe bloemen te leggen. Chemnitz is Daniel nog lang niet vergeten. En Merkel….Ach, aan haar wil eigenlijk niemand meer denken. Iedere nachtmerrie kent immers eens een einde.

DE ZAAK FREIBURG; HET WARE GEZICHT VAN MERKEL DUITSLAND

Gastbijdrage van een correspondent

Nog steeds hebben te veel mensen twijfels, als het gaat om het gevaar dat uit gaat van de vele migranten en nepvluchtelingen, die sinds 2015 Europa hebben overspoeld. De meerderheid kwam in Duitsland terecht, vandaar dat ook de meest afschrikwekkende voorbeelden daar vandaan komen. Zo’n voorbeeld kwam deze week aan het licht, nadat de zaak twee weken door de politie was stil gehouden. Dat is geen uitzondering, want slechte berichten over misdaden van migranten, worden in Merkel Duitsland verzwegen of naar de achterpagina’s pagina’s verbannen. Dit keer was Freiburg het toneel van een nieuwe tragedie, die zijn plaats in neemt in een intussen ongelooflijk lange rij.

Zoals gezegd speelde de zaak zich al meer dan twee weken geleden af. Een meisje van 18 liep in een technoclub met de naam “Velvet” een Syriër tegen het lijf. Tijdens het gesprek kreeg de man het voor elkaar om iets in haar drankje te doen, waarschijnlijk K.O. druppels. Na een poosje werd ze duizelig en voelde zich vreemd. Hij nam haar mee naar buiten, om “even wat frisse lucht te krijgen”. Toen ze eenmaal buiten waren, trok hij haar het nabij gelegen groen in en verkrachtte haar ter plekke. Door het middel was ze weerloos. De Syriër liet haar in de bosjes liggen en ging terug naar de club. Daar haalde hij zijn vrienden op, die hij mee naar buiten nam. Bij het groen aangekomen dook de hele groep op het weerloze meisje.

Hoeveel verkrachters er precies waren is niet bekend, maar via DNA sporen is de politie er achter gekomen dat het om zeker 15 mannen is gegaan. De hele groepsverkrachting heeft bij elkaar 4 uur geduurd. Intussen heeft de politie 8 Syriers, waarvan 1 met een Duitse pas, opgepakt en zij zitten nu vast. Naar de anderen wordt nog gezocht. Ook de hoofddader zit in de gevangenis. Het meisje is naar het ziekenhuis gebracht, en ze heeft het overleefd. Over haar toestand op dit moment is niets bekend. Over de daders is wel meer naar buiten gekomen. Allen hebben een strafblad, en zijn dus criminele migranten die al lang uitgewezen hadden moeten worden. Dat staat zelfs in de wet. Maar in het Duitsland van Merkel moet je het wel heel bont maken om te worden uitgezet. Het is dus geen wonder dat er steeds opnieuw slachtoffers vallen.

De groepsverkrachting heeft veel mensen geschokt, maar het is niet de eerste keer dat de stad met dit soort geweld wordt geconfronteerd. Ook in 2016 kwam Freiburg al op gelijksoortige manier in het nieuws. Een Afghaan verkrachtte en vermoordde toen de 19-jarige studente Maria Ladenburger. Hij werd gepakt en veroordeeld. Iedere keer worden dit soort zaken weggezet als uitzonderingen, of een ongelukkig toeval. Dan hoeft die politiek, die verantwoordelijk is voor de onhoudbare toestand in het land, geen consequenties te trekken. Dan kan Merkel nog een paar duizend “vluchtelingen” opnemen. Maar het zijn geen uitzonderingen, en zeker is er ook geen sprake van toeval. De meeste nepvluchtelingen zijn jonge mannen uit Afrika en het Midden Oosten. Het is geen geheim, dat zij vaak agressief en bezitterig zijn, en daar komt nog bij dat het gif van de islam ideologie hen heeft geleerd dat vrouwen waardeloos zijn. Hun eigen vrouwen moeten gehoorzamen, en niet-moslim vrouwen worden gezien als vrijwild. Iedereen die ooit met de islam in aanraking is geweest weet dit. De Duitse en andere westerse regeringen weten dit ook. Maar dat weerhoudt ze er niet van om steeds meer van dit soort figuren te importeren, waarbij de levens en het welzijn van de eigen burgers zonder mededogen in de waagschaal worden gesteld.

Groepsverkrachting kwam eerder praktisch nooit voor in Europa, in tegenstelling tot Afrika en het Midden Oosten. Nu stapelen de zaken zich op. Vorige week nog werd een 16 jarig meisje in Italië het slachtoffers van een groepsverkrachting door migranten. Het ging nog verder dan in Freiburg, want zij werd door de daders vermoord. Er zijn mensen die beweren dat de meisjes die slachtoffer worden van dit soort zaken zelf medeschuldig zijn. Waarom gaan ze naar clubs en andere uitgaansgelegenheden, en waarom gaan ze om met migranten terwijl bekend is tot wat zij in staat zijn? Dat is een foute benadering, want het smerige van de hele zaak is, dat de overheden in de verschillende landen, zeker in Duitsland, meisjes juist aanmoedigen om het gezelschap van migranten te zoeken. Dat zou goed zijn voor de integratie. Zelfs scholen en jeugdclubs worden hierbij ingeschakeld. Het groeiende aantal slachtoffers heeft hier niets aan veranderd. Jammer genoeg geloven nog steeds veel te veel mensen de leugens van de overheid.

Maar er staan ook andere vragen open. Waar zijn de vrouwenorganisaties, en waar zijn de feministen, die normaal gesproken, en terecht, meteen op de bres staan als er geweld tegen vrouwen wordt gepleegd? Nu horen we alleen maar oorverdovend zwijgen. Zijn deze slachtoffers minder waard omdat de daders migranten zijn? Is de gelijkschakeling van de overheid en de politieke correctheid al zo ver gevorderd dat men maar niets zegt? Of is men bang voor het verlies van subsidies en andere overheidssteun? Op dit gebied is de vrijheid van meningsuiting immers ver te zoeken. Wat de reden ook is, deze voorvechters op het gebied van vrouwenrechten, moeten zich diep schamen. En zij zijn een categorie in een lange rij van instellingen en individuen, die liever wegkijken in plaats van in actie te komen tegen deze monsterlijke praktijken.

Gelukkig hebben de kiezers in Duitsland minder last van geheugenverlies, als het om dit soort zaken gaat. Zowel In Beieren twee weken geleden, als in Hessen deze week, is Merkel’s CDU keihard afgestraft. De verliezen liepen tot in de dubbele cijfers, en coalitiepartner, de SPD, is in feite gewoon de grond ingestampt. Toch nog een stukje gerechtigheid, hoe klein dan ook. Intussen begint Merkel de hitte in de keuken toch een beetje te voelen. Om aan het hoofd van de regering te kunnen blijven, heeft ze besloten om het voorzitterschap van de CDU op te geven. Ze zal in december aftreden. Ook heeft ze bekend gemaakt dat ze niet meer als kandidaat beschikbaar is als er in 2021 een nieuwe regering wordt gekozen. Ze hoopt dat dit genoeg is om nog een poosje aan te kunnen blijven. Of dat klopt zal van de CDU zelf afhangen. Veel functionarissen beginnen bang voor hun baantjes te worden, en als ze in ruil hiervoor Merkel moeten opgeven zullen ze dat doen.

Maar intussen kan Merkel nog wel doorgaan met het naar binnen loodsen van illegale migranten, en het doordrukken van het Global Pact for Migration. Nog niet lang geleden vertelde ze trots dat ze de kanselier der migranten is. Voor de slachtoffers van haar politiek in heel Europa heeft ze geen woord over. Laten we hopen dat zij, en haar soort, zich ooit voor een tribunaal voor hun misdaden zullen moeten verantwoorden, zoals de AfD en de Burgerbewegingen hebben geëist. Natuurlijk komen de slachtoffers hier niet mee terug, maar het zal toch een stuk gerechtigheid zijn, als Merkel de celdeur achter zich hoort dichtvallen.

DEMO FREIBURG

Om tegen de groepsverkrachting, en andere misdaden gepleegd door migranten, te protesteren, riep de AfD in Freiburg op voor een demonstratie op maandag 29 oktober. Het moest een soort treurmars worden. Er kwamen tussen de 1500 en 2000 mensen op af, en de demonstratie was vreedzaam. Dat was niet het geval bij een tegen demo, waar Die Grunen en de SPD voor hadden opgeroepen. Antifa autonomen grepen de gelegenheid aan om in wilde hordes door de stad te trekken. Ze probeerden de AfD demo te blokkeren, en toen dat niet lukte, veranderde men van tactiek en werd er grof geweld gebruikt. Ook dit had geen succes. De AfD demo kon zijn volledige route afleggen, en ook na de slotmanifestatie wist de politie een nieuwe gewelddadige blokkade te doorbreken. Laten we hier even bij stil staan. Antifa autonomen, die beweren dat ze links zijn, demonstreren voor verkrachters en voor het Merkel systeem. Veel dieper kun je eigenlijk niet zinken. Maar ach, we weten nu al dat ze toch weer een nieuw dieptepunt zullen vinden. Jammer, maar niets aan te doen.

BLOKKEERFRIEZEN; SLACHTOFFERS VAN DE MULTI-CULTI WAANZIN

Gastbijdrage van een correspondent,

Eigenlijk wilde ze alleen maar voorkomen dat een kinderfeest in een rel zou ontaarden, of nog erger. Ze wilden een mooi feest voor de mensen in Dokkum en voor de vele TV kijkers. Niks mis mee, zou je zeggen. Maar in het Nederland van 2018 ligt dat jammer genoeg anders. Je maakt kans om voor de rechtbank terecht te komen, of zelfs de bak in te draaien. We hebben het natuurlijk over de BlokkeerFriezen, de moedige actievoerders die vorige jaar Dokkum een geweldig Sinterklaas feest bezorgden, door een paar bussen met anti-Zwarte Piet zielenpieten op de snelweg tegen te houden. Er was geen schade, niemand raakte gewond en de zielenpieten werden in Dokkum niet gemist. Toch moesten de BlokkeerFriezen vorige week voor de rechter verschijnen. Een vertoning die Nederland onwaardig was, maar gelukkig waren er honderden Friezen die de zaak een andere wending gaven. Het was goed om te zien dat er toch nog wat gezond mensenverstand over is.

Laten we even een jaartje terug gaan in de tijd. Sinterklaas zou in Dokkum aankomen, en natuurlijk werd hij vergezeld door zijn bekende Zwarte Pieten. Voor vele jaren een normale gang van zaken, waar niemand, maar dan ook niemand, zich aan stoorde. Helaas leven we nu in het tijdperk van de Multi-Culti waanzin en de politieke correctheid, en dat betekend dat er lieden zijn opgestaan die vinden dat Zwarte Piet een symbool van racisme is, en dat er tegen deze eeuwenoude kindervriend gedemonstreerd moet worden. Het is vooral een hobby uit de Randstad en de grachtengordel, maar dat weerhield een aantal zogenaamde anti-Piet actievoerders er niet van om in bussen naar Dokkum af te reizen. Vooraf had een schimmige actiegroep op Facebook gezegd dat Sinterklaas maar vermoord moest worden voor de ogen van de kinderen. Je vraagt je af wat dit voor zieke figuren zijn, maar het heeft er echt gestaan, zwart op wit, ook al ontkende men dit later. De feiten liegen niet.

Een aantal mensen in Friesland zag aankomen dat het feest ernstig verstoord zou worden door de relschoppers, en natuurlijk moest hier iets tegen gedaan worden. Er werd een oproep op Facebook gezet om de demonstranten te blokkeren en het Sinterklaas feest zo te beschermen. De oproep vond gehoor, en die zaterdagmorgen trokken een aantal mensen richting de snelweg. Met wapperende Friese vlaggen werd het verkeer tot staan gebracht, en de bussen met anti-Piet zielenpieten konden niet verder. Later verbood de burgemeester van Dokkum de tegendemonstraties, en het stadje zag een prachtig Sinterklaas feest zonder geweld, en zonder politiek correcte idioten. Missie geslaagd dus!

Maar zoals gezegd; we leven in een tijd van Multi-Culti waanzin, dus kreeg de politie opdracht om een onderzoek in te stellen en de blokkeerders te identificeren. Dat gebeurde, en vorige week was dan de rechtszaak in Leeuwarden. Belachelijk, maar waar. Nu moeten we vaststellen dat er eerdere blokkades en gelijksoortige acties zijn geweest. Vrachtwagenchauffeurs, boeren, Turken, en zelfs de politie zelf, allemaal zijn ze betrokken geweest bij blokkades en acties waarbij langzaam werd gereden. Serieuze consequenties heeft dat nooit gehad. Maar nu was het anders, een van de blokkeerders werd zelfs beschuldigd van opruiing. Menigeen zal een geldboete hebben verwacht, maar ook dat pakte anders uit. Het Openbaar Ministerie heeft voorwaardelijke gevangenisstraffen en taakstraffen geëist. Waarom deze hardheid, vraag je je dan af. Het antwoord is eenvoudig, de BlokkeerFriezen hebben het systeem op de tenen getrapt. De politiek correcte elite wil immers dat Zwarte Piet, net als veel van onze andere tradities, wordt afgeschaft. Kom je daar tegen op, dan neemt men wraak.

Je kon de haat en de wraakzucht in de stem van de OM vertegenwoordiger horen, toen hij zei dat dit niet met geldboetes afgedaan kon worden. Er moet in de ogen van het systeem natuurlijk een voorbeeld gesteld worden. Verzet tegen de Multi-Culti dictaten moet de kop in gedrukt worden, met alle hardheid die men kan vinden. We zeiden het al, het was een Nederland onwaardig schouwspel, maar het geeft gelijktijdig ook goed aan in wat voor tijd we leven. Identiteit, tradities, alles wat eigen is moet verdwijnen. Een snelle route naar een gelijkgeschakelde maatschappij.

Toch vergissen de volksverraders die leiding geven aan het systeem zich, als ze denken dat iedereen zich zo maar bij dit alles neerlegt. Want ook dat werd duidelijk in Leeuwarden in de afgelopen week. Meer dan 200 Friezen trokken naar de rechtbank om de BlokkeerFriezen een hart onder de riem te steken. Er waren leuzen, spandoeken, en natuurlijk Friese vlaggen. En, hoe kan het ook anders, het Friese volkslied werd gezongen. Die kleine demonstratie toonde meer waardigheid en gezond verstand, dan het OM, de rechters en de hele elite bij elkaar. En dat was precies het schouwspel dat hard nodig was. En de anti-Zwarte Piet zielenpieten? Ook zij lieten van zich horen, door schade vergoeding te eisen. Schadevergoeding om dat ze niet hadden kunnen demonstreren tegen een figuur uit een kinderverhaal. Hoe erbarmelijk en armzalig kun je zijn? Terwijl de BlokkeerFriezen hun principes toonden, kwam de antigroep niet verder dan geldgier. Meer woorden zijn daar niet aan vuil te maken.

Op 9 november zal de rechter in Leeuwarden uitspraak doen, en de Sinterklaas intocht zal dit jaar in de Zaanstreek worden gehouden. Laten we hopen dat in beiden gevallen het gezonde mensenverstand zal zegevieren. Intussen heffen we het glas op de helden van Dokkum, die letterlijk en figuurlijk de weg hebben gewezen. Het is genoeg met de Multi-Culti waanzin! We gaan geen stap meer terug! Tot hier en niet verder.

BOEKRECENSIE; EERSTE AUTOBIOGRAFIE ADOLF HITLER - ADOLF HITLER; ZIJN LEVEN, ZIJN REDEVOERINGEN

In de afgelopen weken gebeurde er iets bijzonders in de uitgeverswereld van Nederland. Er kwamen in een kort tijdsbestek twee boeken van en over Adolf Hitler uit. Dat is zeker uniek te noemen. Er was vrij veel aandacht voor het uitkomen van een nieuwe wetenschappelijke versie van Mein Kampf, de eerste sinds het einde van de Tweede Wereld Oorlog. Aan het uitkomen van dit boek gingen jaren van juridische strijd vooraf. Toch was dit niet de meeste bijzondere gebeurtenis; Mein Kampf is dan wel jarenlang verboden geweest, maar het boek was hier en daar wel te krijgen, en de tekst heeft altijd op internet gestaan.

Veel unieker was het uitkomen van een tot nu toe praktisch onbekende autobiografie van Adolf Hitler, samengesteld door Adolf-Viktor von Koerber. Omdat het materiaal voor het boek voor grote delen van Hitler zelf kwam, zou je von Koerber als een soort vroege ghostwriter kunnen zien. Het boek stamt uit 1923 en werd herontdekt door Prof. Thomas Weber, die ook de inleiding heeft geschreven. Onbekende boeken die opnieuw zijn opgediept zijn op zich altijd interessant, maar bijzonder is ook dat dit Hitler boek is uitgegeven in Nederlandse vertaling door Uitgeverij Verbum, een uitgever die zich normaal gesproken bezighoudt met boeken over de Holocaust. Toch is het uitgerekend Verbum die met dit Hitler boek komt. Het lijkt een tegenstelling, maar dat is het in feite niet.

Omdat de oorlog steeds verder achter ons ligt, en het taboe van bepaalde zaken een beetje begint te verbleken, komt er nu ruimte om te kijken naar materiaal, dat eerst met geen vinger werd aangeraakt. Natuurlijk moest Prof. Weber het boek wel eerst herontdekken, maar er valt niet aan te twijfelen dat dit boek 10 jaar geleden bij geen enkele uitgever welkom zou zijn geweest. Toch doet Verbum er goed aan om juist wel met deze uitgave te komen. Wie de Holocaust wil begrijpen, als dit tenminste mogelijk is, moet eerst Hitler en zijn medestanders begrijpen. Het is ook van cruciaal belang om meer kennis op te doen over de tijd waarin de Hitlerbeweging ontstond en kon uitgroeien. Alleen zo krijgen we kijken op de voedingsbodem die uiteindelijk tot de grote tragedie, de Shoa, heeft geleid. Het boek heeft dus wel degelijk toegevoegde waarde op dit moment. We kunnen er immers van uit gaan dat we nog maar een klein deel van de hele geschiedenis in kaart hebben gebracht, en begrepen. Hopelijk zal er in de toekomst meer ruimte ontstaan om verder onderzoek te doen, zonder geregeld rekening te moeten houden met begrijpelijke, maar beperkende gevoelens. Uitgeverij Verbum heeft nu een stukje van de muur geslecht die een volledige kijk op de Holocaust, in al zijn vormen, zo lang in de weg heeft gestaan.

Het boek, en ook de inleiding, komen met interessante feiten uit het begin van de Hitlerbeweging, die zeker niet algemeen bekend zijn. Zo krijgen we te zien dat in het begin eigenlijk bijna niemand wist hoe Adolf Hitler er uit zag. Hij sprak al regelmatig op bijeenkomsten, maar had gelijktijdig een fotoverbod ingesteld. Dit uit angst voor aanslagen. Hitler kon rustig op een terras zitten en horen hoe mensen over hem spraken, zonder dat ze wisten dat hij maar op een paar meter afstand zat. Toen zijn opkomst echt van start ging bleek deze onbekendheid plotseling een handicap, en er werden duizenden fotopostkaarten verspreidt om de achterstand in te halen. Ook de nu heruitgekomen autobiografie was onderdeel van deze campagne.

Een ander interessant onderwerp dat aan de orde komt is de relatie tussen Adolf Hitler en de grote oorlogsheld Generaal Erich Ludendorff. Ludendorff keerde zich tegen de Weimar Republiek, en zag zichzelf als een nationalistisch leider, die de taak had deze republiek ten val te brengen. Het boek laat zien hoe Ludendorff en Hitler van elkaar gebruik probeerde te maken. Dit mislukte uiteindelijk en in 1928 brak Ludendorff met de Hitler partij, de NSDAP. De reden is eigenlijk simpel; Hitler begreep dat Ludendorff hem alleen maar als loopjongen wilde gebruiken, terwijl Ludendorff in de gaten kreeg dat Hitler eigenwijs was en nooit naar raad luisterde. Dat werd voor hem een erekwestie, en in 1928 stapte hij uit de NSDAP. In verschillende kringen worden de Ludendorffs ook vandaag nog steeds als Nazi’s gezien. Dat is niet helemaal terecht. Tijdens het Derde Rijk werden zij in de gaten gehouden door de staatsorganen, en hun boeken werden verboden. Ook dat is een feit dat bijna onbekend is.

Wie de Hitler autobiografie nu leest heeft wel wat kennis van de politieke situatie in Duitsland in die tijd nodig. De noten helpen, maar een beetje voorkennis is zeker handig om echt te begrijpen waar het allemaal om gaat, en in welke richting het ging. Wat verder opvalt, is dat het boek rauwer, en echter over komt als Mein Kampf. In Mein Kampf had Hitler veel meer aan zijn verleden kunnen sleutelen dan in dit boek het geval was. Het sleutelen was al wel begonnen, maar Mein Kampf komt meer geslepen over. Juist dit rauwe maakt de autobiografie tot een goed tijdsbeeld. Adolf Hitler; zijn leven, zijn redevoeringen, is zeker de moeite waard. Laten we hopen dat de muur, die nog steeds delen van de toenmalige Duitse geschiedenis verbergt, in de komende tijd verder gesloopt zal worden. Dit boek is in ieder geval een goed begin.

Adolf Hitler; Zijn leven, zijn redevoeringen

Paperback, 180 bladzijden
Prijs: € 19,95
eBook: € 9,95
ISBN 9789493028111
Beschikbaar, bestel op verbum.nl